കുങ്ക്കുമം ചാര്ത്തി വരും പെണ്കൊടിയെപ്പോലെ
ഈ വാനമെന്നും വിളങ്ങീടുമ്പോള്
പകലിന്റെ കല്പ്പടവുകള് മെല്ലെയിറങ്ങി
നീ എവിടേക്ക് പോകുന്നു സന്ധ്യേ?
നിന് നിറക്കൂട്ടുകള് ചാലിച്ച് നിത്യവും
ഈ ഭൂമിയെ സുന്ദരിയക്കുവാനോ ?
നിന് മൃദു കൈകളാല് ദീപങ്ങള് തെളിയിച്ചു
നിത്യവും ദീപാരാധന ഒരുക്കുവാണോ?
നിന് സിന്ദൂരച്ചെപ്പ് മെല്ലെ തുറന്നിട്ട്
മേഘങ്ങളെ തൊടുകുറി ചാര്ത്തീടാനോ ?
നിമിഷാര്ദ്രങ്ങളാല് തിരമാല തീര്ത്തെന്നും
സൂര്യനെ നിന്നുള്ളില് മറയ്ക്കുവാനോ ?
രാവിന്റെ പടിവാതില് തള്ളിത്തുറന്നു നീ
എവിടേക്കു പോയെന്നും മറയുന്നുവോ?
നീ പോകും വഴിയെ സഞ്ചരിചീടുവാന്
എന് മനമെന്നും കൊതിക്കുന്നു സന്ധ്യേ
നിന് നിത്യയാത്രയില് സഹയാത്രികയായി
നീ എന്നെയും കൂട്ടുമോ പ്രിയ സന്ധ്യേ?
